::Timeless::

posted on 06 Apr 2008 21:14 by butterflyheart in Minds

::Timeless::

::เปล่าเปลือย::

 

 

       ฉันเชื่อว่า..คนเราทุกคนย่อมมีช่วงเวลาหนึ่งในชีวิต..ที่รู้สึกเปล่าเปลือย..โหวงเหวง..และล่องลอย..ในช่วง2-3วันที่ผ่านมานี้ของฉัน..คือช่วงเวลานั้นของชีวิต..ฉันไม่มีงานให้ทำ..และในขณะเดียวกัน ฉันก็ไม่มีกะจิตกะใจจะรับงานมาทำด้วย..มันคล้ายกับว่านี่คือช่วงเวลาที่ฉันต้องหยุดนิ่ง..และรอ..ฉันเองไม่แน่ใจเหมือนกันว่าฉันกำลังรออะไร หรือ ต้องการอะไรจากการรอในครั้งนี้..ฉันรู้แต่ว่าในช่วงเวลานี้ ฉันควรหยุดและรอ…ก็เท่านั้นเอง……
     

       ในชีวิตที่ผ่านมา เช้าของทุกวันที่ฉันตื่นขึ้นมาพบกับแสงอรุณ..ไม่เคยมีวันใหนในชีวิตที่ฉันจะรู้สึกว่า ไม่รู้จะตื่นขึ้นมาทำไม..แต่ในขณะนี้..ในเช้าของทุกวัน ฉํนไม่แน่ใจนักว่า ฉันยังอยากตื่นขึ้นมาเพื่อจะพบเจอกับโลกใบเดิมใบนี้อีกหรือเปล่า..บางครั้งฉันพยายามใช้เวลาทั้งวัน เพื่อสืบหา ทบทวน และคิดค้นหาเหตุผลในอาการที่ฉันเป็นอยู่ แต่ก็ไม่สามารถที่จะวินิจฉัยมันออกมาได้เลยว่าเป็นเพราะเหตุใด..ก็ในเมื่อชีวิตฉันเต็มเปี่ยมทุกอย่าง และสุขสบายดี เท่าที่มันเป็นอยู่เป็นมา และ เป็นไป แม่มักโทรหาฉันเสมอ แม้ว่าเราไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน..อย่างน้อยที่สุดก็วันละ 1 ครั้ง บางวันอาจมากกว่า1ครั้งด้วยซ้ำ..และพี่น้องฉันที่อยู่ร่วมบ้านกัน ก็มีความรักใคร่ปรองดองกันดี พวกเราวัยไล่เรียงกัน จึงมี ไลฟ์สไตล์ในชีวิตที่คล้ายกัน..พวกเราไปใหนมาใหนด้วยกันได้ และ พูดคุยถึงเรื่องต่างๆกันอย่างเข้าใจ..แต่นั่นก็ไม่ช่วยทำให้ความรู้สึกในตอนนี้ ของฉันดีขึ้นเลย..เอ!..หรือจะเป็นในเรื่องของความรัก..เพราะฉันยังไม่มีครอบครัว..แต่ก็ไม่น่าจะใช่อีก เพราะฉันก็มีคนที่ฉันรัก แม้ตอนนี้ฉันจะยังไม่แน่ใจนัก ว่าเค้าจะรักฉันหรือเปล่าก็ตาม แต่เพียงการได้รักเค้า เท่านี้ก็มากมายเหลือเกินแล้วกับการจะมีชีวิตอยู่ของฉันมิใช่หรือ.............
      

       ในขณะที่ฉันพยายามหาเหตุผลของอาการดังกล่าว ฉันก็หาทางบำบัดให้จิตใจออกจากอาการดังกล่าวไปด้วย มีคนแนะนำว่าควรหาเพื่อนที่สนิทและไว้ใจได้ซักคน แล้วระบายความรู้สึกต่างๆในตอนนี้ออกมาให้หมด จะออกมาด้วยการพูดคุย หรือ ด้วยการปรึกษาก็แล้วแต่ มันจะช่วยให้จิตใจดีขึ้นได้ทั้งนั้น..ฉันจึงนัดเพื่อนที่สนิทที่สุดคนหนึ่ง เพื่อทานข้าวและพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ แต่เมื่อพบหน้ากัน ฉันกลับไม่มีเรื่องราวใดจะกล่าวกับเค้า และ เพียงกินข้าวกันเงียบๆพูดคุยกันด้วยเรื่องธรรมดาทั่วๆไป เพียงชั่วหนึ่งโมงยามฉันก็อยากลาจากเพื่อน เพื่อจะได้รีบกลับมาอยู่กับตัวเองและ ความรู้สึกเดิมๆอีก………
     

        และในคืนนี้..ในค่ำคืนเปล่าเปลือยที่ฉันกำลังนั่งหายใจ..ให้เวลาผ่านพ้นไปกับรัตติกาล..เปิดวิทยุฟังเพลงกันเหงา..ในชั่วขณะที่ฉันกำลังปล่อยใจ คิดถึงวันเวลาต่างๆที่ผ่านพ้นมาในชีวิต....เสียงเพลงเพลงหนึ่ง ก็ดังแว่วมากระทบหู..เพลงที่ฉันคิดว่าฉันไม่เคยรู้จักมันมาก่อน หรืออย่างน้อยในตอนนี้ฉันก็ยังไม่เคยได้ยินมันจากที่ใหนมาก่อน..เนื้อหาของเพลงพุ่งเข้าตัดขั้วหัวใจฉันอย่างจัง..หากเป็นคมมีด..มันก็คงทำให้ลมหายใจฉันขาดห้วงลงเพียงเท่านี้..และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง..ก็คงดีเหมือนกันนะ..จะได้จบสิ้นกันเสียงที..กับความเปล่าเปลือยอันเจ็บปวดในหัวใจ..เสียงเพลงจบลงไปแล้ว...แต่ ฉันยังคงนั่งจ่อมจมอยู่อย่างนั้น..พร้อมกับเนื้อเพลงที่จะบันทึกมันไว้..ในหัวใจ....

..........ก็อยากจะรักเธอไปอย่างนี้..จะรักเธอไปอย่างนี้...........

....จะไม่ยอมมีใครเคียงข้าง...จะไม่มีใครไปจนกว่าไม่มีลมหายใจ......

.........มันมากไปหรือเปล่า..เศร้าไปหรือเปล่า....ที่รักเธอ...........

.........มันมากไปหรือเปล่า..เศร้าไปหรือเปล่า.......

Comment

Comment:

Tweet

เพลงที่ว่ามา ฉันก็ไม่เคยฟังค่ะ

บางทีความสุขที่มากเกินไปมันก็เป็นความทุกข์ในรูปแบบหนึ่งนะคะ

อาการแบบนี้ฉันแก้ไขโดยการหาอะไรไปหมกมุ่นกับมันค่ะ ล่าสุดฉันหมกมุ่นกับการเขียนหนังสือ

คุณลองหาอะไรสักอย่างที่คุณจะหมกมุ่นกับมันอย่างเป็นสุขดูค่ะ big smile

#2 By นกไร้ขา on 2008-04-08 16:26

ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าช่วงเวลานั้น ควรจะเรียกว่าอะไรดี
คำเดียวที่คิดออกคือ ช่วง "ใจจำศีล" ^-^

เคยเป็นมาก่อนหน้านี้ .. เหมือนกับว่า
ไม่ได้เป็นอะไรมากซักหน่อย แค่โหวงๆ
แต่จริงๆแล้ว ลึกๆเหมือนกำลังเป็นอะไรเยอะๆนะ
แต่อาการแบบนี้ ปุ๊บมันจะหาย ก็หายได้ซะงั้น
เช่นอ่านคอมเมนท์นี้จบ ก็อาจจะหายแว่บไปเลย ..

เวลาช่วงไม่มีงาน .. จะคิดถึงร้านหนังสือ ..
ร้านที่ใหญ่ๆๆ พนักงานไม่พอดูคนมาซื้อ
หรือพูดง่ายๆว่า .. ร้านหนังสือ ที่เราจะอยู่ได้ทั้งวัน
โดยที่เราไม่เป็นที่สนใจของใคร ..

แน่ล่ะ เราอาจะตอบแทนร้านนั้น ด้วยหนังสือสักเล่ม
หากว่าหนังสือเล่มนั้น มีค่าพอแก่การเป็นของกำนัล
หรือรางวัลสำหรับร้านที่ทำให้เราหายได้ ..

อยู่ในร้านหนังสือ .. เดินเรื่อยเปื่อย แอร์เย็นๆ
แล้วเราจะตกใจว่า .. โอโห .. หนังสือใหม่ๆ
ออกมามากมายขนาดนี้เชียวเหรอ .. ปกสวยๆ
น่าอ่านน่าซื้อ (แต่ซื้อหมดก็จนไปเลย -_-')

ตอนนั้นได้หนังสือเยียวยาไป 3-4 เล่ม ถือว่าอาการหนักเหมือนกัน
แล้วก็จบด้วการวาดภาพ , ออกกำลังกาย
หรือคิดโปรเจคใหม่ๆ สำหรับชีวิตในช่วงระยะยาว
เป็นโปรเจคลับๆ แล้วก็หาความรู้ เพื่อที่จะได้เริ่มทำมัน

นั่นแล่ะ .. เราก็จะพบกับความหมาย ของการตื่นนอน
และการใช้เวลาในแต่ละวันมากขึ้น ^-^

มีนักคณิตศาสตร์คนนึง พูดไว้ว่า

พระเจ้า สร้างมนุษย์ขึ้นมาเพื่อทรมานเราเล่น
และก็แอบขำมองดูเราทำอะไรไม่เข้าท่าอยู่ไกลๆ ...
ดังนั้น .. เผื่อขัดขวางแผนการของพระเจ้า ...
เราก็ควรจะเลือกทำอะไรของเราเอง สิ่งที่มีคุณค่า
แล้วพระองค์ก็จะขำไม่ออก -_-'

ไม่ได้เป็นคริสเตียน .. แต่ก็รู้สึกสนุกกับความคิดนั้นดี ^-^