::SOME BODY UNDER THE SUN::

::Turn Left or Turn Right::

::ซ้าย หรือ ขวา..รักนี้ก็จะยังคงอยู่..ชั่วนิรันดร์::

        หนังในดวงใจอีกเรื่องที่ฉันเลือกหยิบขึ้นมาดู ในช่วงแห่งการหยุดพัก เว้นวรรคชีวิตในวันนี้ ก็คือ..The Bridges of Madison County....ภาพยนตร์แห่งเส้นทางรัก เส้นทางเลือกอีกเรื่องหนึ่ง ที่สร้างในปี 1995 เป็นผลงานการแสดงของ ดารานำมากฝีมือทั้งฝ่ายชายและหญิง ซึ่งฝ่ายชายก็คือ คลิ้น อิสต์วูดส์ ( Clint Eastwood ) และ ฝ่ายหญิงคือ มอร็รีฟ สตรีฟ (Meryl Streep ) ทั้งสองเป็นดาราในดวงใจของฉันทั้งคู่ และเมื่อได้ดูเรื่องนี้อีกครั้งภาพแห่งความเป็นดาราเจ้าบทบาท ของเค้าทั้งคู่ก็ยิ่งเด่นชัดมากขึ้นกว่าเดิม ภาพยนตร์เรื่องนี้อำนวยการสร้างและกำกับโดย คลิ้น อิสต์วูดส์ เอง โดยดัดแปลงบทภาพยนตร์มาจากหนังสือนวนิยายรักของ โรเบิร์ต เจมส์ วอลเลอร์ (Robert Jamws Waller) ที่เคยเขียนไว้หลายเล่ม และเล่มนี้ถือเป็นเล่มที่รักมากที่สุดและขายดีที่สุดของเค้าด้วย.......
         เนื้อหาของหนังว่าด้วยเรื่องของ ความรักแท้ๆ ที่มาค้นเจอ ก็ต่อเมื่อสายเกินไป เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อลูกๆของฟรานเชสก้า จอห์นสัน ได้ค้นพบสมุดบันทึกลับของแม่ผู้เสียชีวิตลง พร้อมกับจดหมายที่สั่งเสียให้นำเถ้ากระดูกของเธอ มอบแด่ ช่างภาพสารคดีจากหนังสือเนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก ชื่อ โรเบิร์ต คิทเคท........
        บันทึกเล่าถึงเวลาในช่วงวันหยุดประจำฤดูร้อน ของปีหนึ่ง...เมื่อฟรานเชสกา จอห์นสันซึ่งเป็นแม่บ้านลูกสองชาวอิตาเลียนที่ย้ายสำมะโนครัวตามสามีมาทำไร่อยู่ที่ไอโอวา แต่ชีวิตของแม่บ้านชาวไร่ก็สร้างทั้งความสุข  และความน่าเบื่อให้กับเธอไม่น้อย จนกระทั่ง...วันที่สามีและลูกของเธอต้องออกเดินทางไปต่างเมืองเป็นเวลาสี่วัน ซึ่งช่วงเวลาสี่วันนี้เป็นสี่วันที่จะมีความหมายกับเธอไปตลอดชีวิต เมื่อเช้าวันหนึ่งเธอได้พบกับโรเบิร์ต คิตเคท ช่างภาพจากนิตยสารเนชันแนล จีโอกราฟฟิกที่เดินทางรอนแรมมาบันทึก และเขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องของ สะพานโรสแมน ซึ่งเป็นสะพานคู่ของเมือง เมดิสัน เคาน์ตี ในมลรัฐไอโอวา ประเทศสหรัฐอเมริกา..เมื่อทั้งสองได้พบกันครั้งแรก ความประทับในอีกฝ่ายต่างก็เกิดขึ้นกับคนทั้งคู่ และเมื่อเธอพ่ายแพ้ต่อความเหงาในหัวใจ และความน่าเบื่อหน่ายต่อชีวิตแม่บ้าน การอยากลองค้นหาความแปลกใหม่จึงผลักดันให้เธอเชื้อเชิญเค้าให้ร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วยกันที่บ้านของเธอในค่ำวันนั้น....และจากความประทับใจที่มีต่อกัน จึงถูกพัฒนา ต่อสานขึ้นมาเป็นความรัก..ด้วยระยะเพียงชั่วข้ามวัน...ฟรานเชสก้า..ตกหลุมรัก โรเบิร์ต เข้าอย่างเต็มหัวใจและโรเบิร์ตเองก็รู้ว่า ฟรานเชสก้าคือผู้หญิงที่เค้าตามหา และรอคอยมาทั้งชีวิต..เค้าเฝ้าวิงวอนขอร้องให้เธอหนีตามไปกับเค้า และไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกัน...

        แต่ด้วยหน้าที และ ความรับผิดชอบในฐานะแม่ และ ภรรยาฟรานเชสกาเลือกที่จะตัดความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโรเบิร์ตลง แม้ว่าเขาจะตามตื๊อให้เธอหนีตามเขาไปหนแล้วหนเล่าก็ตาม จนกระทั่งครั้งสุดท้ายในวันที่โรเบิร์ทเสร็จภาระกิจและต้องเดินทางออกจากเมืองนี้ และเป็นวันเดียวกับที่สามีและลูกๆของฟรานเชสก้าเดินทางกลับมาจากต่างเมือง โรเบิร์ตจอดรถติดไฟแดงอยู่ด้านหน้าและรอที่จะเลี้ยวซ้าย เพื่อออกไปจากเมืองนี้.. รถของฟรานเชสก้าและสามีจอดตามมาด้านหลัง และรอสัญาณเลี้ยวขวา เพื่อพาครอบครัวนี้กลับบ้าน...โรเบิร์ทหยิบเอาจี้ห้อยคอที่เธอเคยให้เค้าไว้ขึ้นมาแขวนตรงกระจกส่องหลัง เพื่อให้ฟรานเชสกามองเห็นมัน และเธอก็รู้ความหมายได้ในทันทีว่า....เขายังคงต้องการเธอเพื่อจะร่วมชีวิตไปกับเค้าอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง วินาทีนั้นฟรานเชสก้าเชื่อว่าหากเพียงเธอเปิดประตูรถ และวิ่งไปที่รถของโรเบิร์ท เธอก็จะสามารถหนีไปจากเมืองเล็กๆอันน่าเบื่อหน่ายแห่งนี้และได้ร่วมใช้ชีวิตกับคนที่เธอรักตามที่หัวใจเธอเรียกร้องต้องการ มือที่เตรียมจะบิดเปิดประตู กำแน่นอยู่อย่างนั้น เพื่อยับยั้งชั่งใจ ในท้ายที่สุด เธอก็ได้แต่กำอยู่อย่างนั้น....และปล่อยให้ความรักและความต้องการที่คุกรุ่นในหัวใจมอดดับลงตามวิถีทางของมันเอง....และเมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว รถทั้งสองก็เลี้ยวแยก..จากกันไปคนละเส้นทาง..กำแพงแห่งความอดกลั้นพังทะลายลง..ฟรานเชสก้าปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินออกมา..ช่วยซะล้างความเจ็บปวดให้หัวใจ..
( อายจัง!ที่จะบอกว่าฉากนี้ทำให้ฉันเผลอร้องให้ออกมาอย่างไม่รู้ตัว..=^!^= )
       ฟรานเชสก้าเลือกที่จะอยู่ทำหน้าที่แม่ และภรรยาของตนเองให้ดีที่สุด ณ.ชนบทอันเงียบสงบแห่งนั้นต่อไป เธอเลือกที่จะเก็บความรักอันบริสุทธิ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเค้าไว้เพียงในความทรงจำ  จวบจนกระทั่งถึงวาระสุดท้ายแห่งลมหายใจของชีวิต..สิ่งเดียวที่เธอเลือกที่จะมอบมันคืนให้แก่ โรเบิร์ท นั่นก็คือ..เถ้ากระดูกของเธอ..ที่จะกลายเป็น.." เถ้าถ่านแห่งความรักในวันวาร ตราบชั่วนิรันดร์ "........
       วันนี้ไม่มีฝนโปรยสายเหมือนวันก่อน..แต่น้ำตาที่ไหลรื้นอยู่ริมขอบตา..ก็สร้างความหม่นสลัวให้เกิดขึ้นในใจฉันได้ไม่น้อย....วันนี้ฉันไม่มีคำถามใดค้างคาในใจอีกแล้ว..นั่นอาจเป็นเพราะว่า..ฟรานเชสก้าตอบคำถามในใจฉันเรื่องของ..." ความรัก " และ " ความถูกต้อง " ได้อย่างหมดเปลือก....และใจฉันเองก็เห็นด้วยกับเธอ..อย่างหมดใจเช่นกัน.......