::My life it go on::
posted on 16 Jan 2008 01:41 by butterflyheart in Sense
::My life it go on::
::ชีวิต..ไปต่อไป::
06.01 นาฬิกา ท่ามกลางอ้อมกอดของขุนเขาและสายลม ณ.ปาย
สายลมหนาว..หอบเอาบางความรู้สึก..ที่เก็บซ่อนไว้ลึกๆ ให้ใหลรินออกมา..ฉันเดินเดียวดายทอดกายไปในสายลมหนาว..ในค่ำคืนที่ใครต่อใครรอบตัว ต่างก็อิ่มอุ่นในความรัก..ฉันพาตนเองมายืนอยู่ที่นี่ทำไมนะ..นี่มันเป็นที่ที่คนมีความรักเท่านั้นมิใช่หรือที่ควรจะมา..มากันเป็นคู่ มือบีบกระชับและอิงแอบซบแก้มกัน ในตอนที่สายลมเลียไล้อยู่ข้างแก้มและริมใบหู......
แต่ฉันก็พาตนเองมา มาเพื่อรักษาบาดแผลแห่งหัวใจ..มาเพื่อปักคมมีดกรีดลงบนหัวใจตนเองอีกครั้ง....เพื่อเฉือนเนื้อร้ายแห่งความระทมของความรักทิ้งไป แล้วฉันจะใช้แสงดาวช่วยทำแผล และใช้สายลมช่วยใส่ยา ใช้มิตรภาพและรอยยิ้มของเจ้าถิ่นดื่มกินเป็นยา..แก้ปวดใจ......
ที่ใดมีรัก..ที่นั่นมีทุกข์ พระพุทธเจ้าตรัสไว้ ฉันรู้และก็เข้าใจมันดี ไม่ใช่ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ฉันปวดร้าวและเดียวดายในความรัก แต่ทำไมนะ ทำไมรอยแผลมันก็ยังคงเจ็บเท่าเดิม อาจมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ ทำไมฉันจึงไม่ชาชินกับมันเสียทีหรือยิ่งนานวัน ฉันยิ่งอ่อนแอ ยิ่งนานวันฉันยิ่งท้อและเหนื่อยหน่ายกับความรักมากขึ้นกว่าเดิม..มันเจ็บปวดกว่าเดิมราวกับจะขาดใจตาย..ไม่เป็นไร..ไม่เป็นไร..
และเมื่อแนบหลังมือลงกับจมูก ก็ได้รับไออุ่นที่รินไหลออกมากับลมหายใจ..ฉันยังมีลมหายใจอยู่นี่นะ ฉันยังหายใจ..จริงหรือ..ฉันไม่ได้ตายลงหรอกหรือ ในเมื่อยังมีลมหายใจอยู่ ฉันย่อมต้องเดินต่อไป แม้ภายในจะแหลกราญเพียงใด แต่ชีวิตก็ต้องไปอยู่ดี " My life it go on! " ฉันต้องไปต่อไป...ลาก่อนนะความรัก..ลาก่อนหัวใจ........